Stan wojenny został wprowadzony na terenie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej uchwałą Rady Państwa, podjętą w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku (co było niezgodne z Konstytucją PRL-u). Było to siłowe działanie komunistycznych władz, zmierzające do rozbicia cieszącego się masowym poparciem Polaków Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”.
Według współczesnej wiedzy, pierwsze prace organizacyjne nad przygotowaniem służb państwowych do stanu wojennego rozpoczęto jeszcze w 1980 roku, tuż po podpisaniu Porozumień Sierpniowych. Już w listopadzie tego roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych opracowało listę ok. 12900 działaczy opozycji, których miano internować w specjalnie przygotowanych ośrodkach i więzieniach. W lutym 1981 roku władze PRL rozpoczęły akcję propagandową, która miała uzasadnić społeczeństwu i międzynarodowej opinii publicznej celowość wprowadzenia rozwiązań siłowych. Pod koniec sierpnia 1981 roku gotowy był już tekst obwieszczenia o wprowadzeniu stanu wojennego (plakaty wydrukowano w Moskwie do 4 września 1981 roku). Na początku września 1981 roku przy granicy Polski z ZSRS odbyły się największe powojenne ćwiczenia Armii Radzieckiej, odbierane powszechnie jako przygotowanie do inwazji. We wrześniu 1981 roku Komitet Obrony Kraju uznał przygotowania do wprowadzenia stanu wojennego za zakończone.
„Resorty siłowe” rozpoczęły swoje działania 13 grudnia 1981 roku po godzinie 0:00. W wyniku Akcji „Jodła” aresztowano tysiące opozycjonistów, w tym prawie całe władze „Solidarności”. Zajęto również wszystkie obiekty teletransmisyjne i centrale telefoniczne. Zmilitaryzowano większość centralnych resortów i instytucji, część strategicznych sektorów gospodarki oraz 129 najważniejszych fabryk, w tym Fabrykę Amortyzatorów Polmo w Krośnie. Ponadto zakazano strajków, zgromadzeń, działalności społecznej i związkowej oraz wyłączono telefony i wprowadzono cenzurę korespondencji. Od godziny 19:00 do 6:00 obowiązywała godzina milicyjna.
Wprowadzenie stanu wojennego spotkało się z oporem społeczeństwa. W całym kraju dochodziło do strajków i manifestacji, brutalnie tłumionych przez władze. W kilku przypadkach doszło do użycia broni palnej – z tragicznymi skutkami. Stało się to między innymi 15 grudnia na terenie kopalni „Manifest Lipcowy” w Jastrzębiu – Zdroju i 16 grudnia w kopalni „Wujek” w Katowicach (zginęło 9 górników, 23 zostało rannych). 16 i 17 grudnia w Gdańsku, w walkach ulicznych z ZOMO, zostały ranne 323 osoby. 17 grudnia brutalnie rozpędzona została wielka manifestacja opozycji w Krakowie. Wobec siłowego tłumienia protestów społecznych opór w późniejszym okresie przybrał bierne formy. Stan wojenny został zniesiony 22 lipca 1983 roku. Według różnych ocen przyniósł od 56 do ponad 100 ofiar śmiertelnych.
12/13 XII 1981 w woj. krośnieńskim internowano 42 osoby (w tym 4 z „S” RI), do końca XII 1981 kolejne 9, do końca 1982 jeszcze 33; wszystkich umieszczano w Ośrodku Odosobnienia w Uhercach, Załężu k. Rzeszowa, Gołdapi i Nisku.
14-15 XII 1981 akcje protestacyjne o różnym natężeniu podjęło kilka tysięcy pracowników. W poniedziałek rano 14 grudnia nie przystąpili do pracy w większości Pracownicy ZUN Naftomet w Krośnie, krośnieńskiego WSK PZL, Fabryki Obuwia Sportowego Polsport w Krośnie, Fabryki Amortyzatorów Polmo w Krośnie, Stomilu i Autosanu w Sanoku oraz filii KHS w Jaśle. 15 grudnia strajk protestacyjny rozpoczęli Pracownicy Zakładu Przemysłu Lniarskiego Krosnolen.
Najbardziej dramatyczny przebieg miał strajk w Fabrykę Amortyzatorów Polmo w Krośnie. Zakład otaczał kordon Milicji Obywatelskiej, ZOMO i Wojska. Mimo to 16 grudnia wtargnęło tam około tysiąca Pracowników i rozpoczęto okupację jednej z hal produkcyjnych. Za udział w strajku protestującym przeciw wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce zwolniono dyscyplinarnie ponad 200 Pracowników.
